Kasım Efendi'nin garip inanışları da vardı.
Merhametli kalbinde hayvan sevgisine geniş yer
veren Kasım Efendi'nin evinde sürüyle kediler,
köpekler bulunurdu. En büyük zevki güvercinlere
ekmek doğramaktı. Hayatında hiç et yemez,
bahçesinde her cins kümes hayvanı beslerdi.
Ama onun en çok sevdiği "Karabaş"tı. Ondört
yıllık köpeğiyle öylesine anlaşırdı ki,
kelimesiz birbirlerinin sevinçlerini,
üzüntülerini anlarlardı. Çoluk yok, çocuk
yok...
Ondört yıl bu Karabaş'la birlikte geçmişti.
Karabaş iki gün süren bir hastalıktan sonra
ölünce, Kasım Efendi perişan oldu. Hiçbişey
onu avunduramaz oldu. Yirmidört saat, başında
ağladı. Onu evine aldığı zaman yumruk kadar
bişeydi. Parmağım süte banar, meme gibi ağzına
verirdi. Karabaş sonradan koç kadar iri, güzel,
insanlardan çok anlayışlı bir hayvan olmuştu.
Kasım Efendi, Karabaş'a karşı son sevgisini de
gösterecekti. Gözyaşları içinde hayvanı,
tıpkı bir insan cesedi gibi sıcak sabunlu sularla
yıkadı. Ona bir de tabut yaptırdı. Kendisini
tanımadıkları bir mahalleye taşındı. Konu
komşuya, muhtara, imama çocuğunun öldüğünü
söyledi. Büyük bir cenaze töreniyle Karabaş
evden kaldırıldı. Kasım Efendi, paradan yana
sakınmıyordu.
İskatçılara, duacılara, imama bol bol paralar
verdi.
Tabut cami avlusunda musalla taşına kondu. Tören
tamamlandıktan sonra, mezara götürüldü. İşte
bütün aksilik orda oldu. Oyuncu bir hayvan olan
Karabaş, son oyununu da oynamıştı. Hocalar,
kalabalık mezarın başında, biyandan gözleri
yaşlı Kasım Efendi'yi teselli ederlerken,
biyandan da dualar okuyorlardı. İki mezarcı,
tabutu alıp çukura yerleştirirken, gözleri
acayip bişeye ilişti. Tabut tahtasının budak
deliğinden dışanya iki karış uzunluğunda bir
köpek kuyruğu sarkıyordu. İki mezarcı korkudan
tabutu ellerinden düşürdüler. Herkesi bir
şaşkınlıktır aldı. Kasım Efendi, işi
düzeltmek için,
"Yavrum kuyrukluydu!" filan dedi ama, bir yavruda
iki karış uzunluğunda kuyruk olabileceğine kimse
inanmadı. Tabutu açtılar, içinden Karabaş'ın
ölüsü çıktı.
Kasım Efendi'yi çalyaka Kadı'nın karşısına
çıkarttılar. İmamdan, cemaatten meseleyi
dinleyen Kadı, Kasım Efendi'ye,
- Bir iti, niçin bir insan gibi teçhiz ve tekfin
edersiniz? Dinimiz adab ü erkanına mugayir değil
mi?.. diye sordu.
Kasım Efendi:
- Ah Kadı Efendi, dedi, Karabaş'ın nasıl bir
hayvan olduğunu, onun meziyetlerini bilseydiniz,
suçlu bulmazdınız.
- Bir itin ne meziyeti olur ki, onu mezarlığa
defnedersin?..
- Evvela, sadıktı... Bir kemik parçasının
ölünceye kadar hatırını sayardı. Kimseye
fenalık etmezdi. Cesurdu, güzeldi.
- Bunlar sebep değil...
Sıkışan Kasım Efendi, kendi yaptırdığı
hayratı, Karabaş yapmış gibi anlatmaya
başladı.
- Hayır hasenat sahibiydi. Malının zekatını
verirdi. Fitresini verirdi. Fakir fukaranın
gönlünü hoş ederdi.
- Böyle şey olmaz...
- Hatta, sağlığında bir çeşme de
yaptırmıştı. Bir sebil tamir ettirmiş,
medreseye iki halı hediye etmişti.
Kadı,
- Sen mecnun musun? dedi, bir köpek böyle şeyler
yapabilir mi hiç?
Zor durumda kalan Kasım Efendi,
- Köpekti ama, siz onun ne köpek olduğunu
bilemezsiniz. Hatta ölmeden önce bana vasiyet
etmişti... dedi.
Hiddetlenen Kadı,
- Bre mecnun, sen herkesi kendin gibi sersem mi
sanırsın? Hiç it vasiyet eder mi?... diye
bağırdı. O zaman Kasım Efendi,
- Kadı Efendi, inanın vasiyet etti. Malının
fakir fukaraya verilmesini söyledi... dedi.
Kasım Efendi kuşağının arasından bir kese
çıkardı:
- Hatta şu beşyüz altının da Kadı Efendi
Hazretleri'ne verilmesini vasiyet etmişti.
Kadı Efendi'nin gözleri yaşardı,
- Allah'ın rahmeti üstüne olsun, dedi, anlat
Kasım Efendi, anlat. Merhum daha neler
söylemişti?... Aman hepsini bir bir anlat
Merhumun vasiyetini yerine getirelim. Büyük
sevabı vardır. |
