Kasım Efendi'nin garip inanışları da vardı.
 Merhametli kalbinde hayvan sevgisine geniş yer
 veren Kasım Efendi'nin evinde sürüyle kediler,
 köpekler bulunurdu. En büyük zevki güvercinlere
 ekmek doğramaktı. Hayatında hiç et yemez,
 bahçesinde her cins kümes hayvanı beslerdi. 
  
 Ama onun en çok sevdiği "Karabaş"tı. Ondört
 yıllık köpeğiyle öylesine anlaşırdı ki,
 kelimesiz birbirlerinin sevinçlerini,
 üzüntülerini anlarlardı. Çoluk yok, çocuk
 yok...
 
 Ondört yıl bu Karabaş'la birlikte geçmişti.
 Karabaş iki gün süren bir hastalıktan sonra
 ölünce, Kasım Efendi perişan oldu. Hiçbişey
 onu avunduramaz oldu. Yirmidört saat, başında
 ağladı. Onu evine aldığı zaman yumruk kadar
 bişeydi. Parmağım süte banar, meme gibi ağzına
 verirdi. Karabaş sonradan koç kadar iri, güzel,
 insanlardan çok anlayışlı bir hayvan olmuştu.
 
 Kasım Efendi, Karabaş'a karşı son sevgisini de
 gösterecekti. Gözyaşları içinde hayvanı,
 tıpkı bir insan cesedi gibi sıcak sabunlu sularla
 yıkadı. Ona bir de tabut yaptırdı. Kendisini
 tanımadıkları bir mahalleye taşındı. Konu
 komşuya, muhtara, imama çocuğunun öldüğünü
 söyledi. Büyük bir cenaze töreniyle Karabaş
 evden kaldırıldı. Kasım Efendi, paradan yana
 sakınmıyordu.
 İskatçılara, duacılara, imama bol bol paralar
 verdi.
 
 Tabut cami avlusunda musalla taşına kondu. Tören
 tamamlandıktan sonra, mezara götürüldü. İşte
 bütün aksilik orda oldu. Oyuncu bir hayvan olan
 Karabaş, son oyununu da oynamıştı. Hocalar,
 kalabalık mezarın başında, biyandan gözleri
 yaşlı Kasım Efendi'yi teselli ederlerken,
 biyandan da dualar okuyorlardı. İki mezarcı,
 tabutu alıp çukura yerleştirirken, gözleri
 acayip bişeye ilişti. Tabut tahtasının budak
 deliğinden dışanya iki karış uzunluğunda bir
 köpek kuyruğu sarkıyordu. İki mezarcı korkudan
 tabutu ellerinden düşürdüler. Herkesi bir
 şaşkınlıktır aldı. Kasım Efendi, işi
 düzeltmek için,
 
 "Yavrum kuyrukluydu!" filan dedi ama, bir yavruda
 iki karış uzunluğunda kuyruk olabileceğine kimse
 inanmadı. Tabutu açtılar, içinden Karabaş'ın
 ölüsü çıktı.
 Kasım Efendi'yi çalyaka Kadı'nın karşısına
 çıkarttılar. İmamdan, cemaatten meseleyi
 dinleyen Kadı, Kasım Efendi'ye,
 - Bir iti, niçin bir insan gibi teçhiz ve tekfin
 edersiniz? Dinimiz adab ü erkanına mugayir değil
 mi?.. diye sordu.
 
 Kasım Efendi:
 - Ah Kadı Efendi, dedi, Karabaş'ın nasıl bir
 hayvan olduğunu, onun meziyetlerini bilseydiniz,
 suçlu bulmazdınız.
 - Bir itin ne meziyeti olur ki, onu mezarlığa
 defnedersin?..
 - Evvela, sadıktı... Bir kemik parçasının
 ölünceye kadar hatırını sayardı. Kimseye
 fenalık etmezdi. Cesurdu, güzeldi.
 - Bunlar sebep değil...
 Sıkışan Kasım Efendi, kendi yaptırdığı
 hayratı, Karabaş yapmış gibi anlatmaya
 başladı.
 - Hayır hasenat sahibiydi. Malının zekatını
 verirdi. Fitresini verirdi. Fakir fukaranın
 gönlünü hoş ederdi.
 - Böyle şey olmaz...
 - Hatta, sağlığında bir çeşme de
 yaptırmıştı. Bir sebil tamir ettirmiş,
 medreseye iki halı hediye etmişti.
 
 Kadı,
 - Sen mecnun musun? dedi, bir köpek böyle şeyler
 yapabilir mi hiç?
 Zor durumda kalan Kasım Efendi,
 - Köpekti ama, siz onun ne köpek olduğunu
 bilemezsiniz. Hatta ölmeden önce bana vasiyet
 etmişti... dedi.
 
 Hiddetlenen Kadı,
 - Bre mecnun, sen herkesi kendin gibi sersem mi
 sanırsın? Hiç it vasiyet eder mi?... diye
 bağırdı. O zaman Kasım Efendi,
 - Kadı Efendi, inanın vasiyet etti. Malının
 fakir fukaraya verilmesini söyledi... dedi.
 Kasım Efendi kuşağının arasından bir kese
 çıkardı:
 
 - Hatta şu beşyüz altının da Kadı Efendi
 Hazretleri'ne verilmesini vasiyet etmişti.
 
 Kadı Efendi'nin gözleri yaşardı,
 
 - Allah'ın rahmeti üstüne olsun, dedi, anlat
 Kasım Efendi, anlat. Merhum daha neler
 söylemişti?... Aman hepsini bir bir anlat
  Merhumun vasiyetini yerine getirelim. Büyük
 sevabı vardır.